Czary mary – użyteczne duperele w Linuxie

Podziel się:
0Shares

Kilka przydatnych i ciekawych tricków ułatwiających życie przeciętnemu userowi Linuxa..

 

Firefox 75.0 – goodbye, new adress bar!

 

Firefox 75.0 – nowy pasek adresowy

Po pierwsze: mega-wkurwiający “nowy” pasek adresowy w Firefoxie! Po aktualizacji do wersji 75.0, w Firefoxie pojawił się “innowacyjny” pasek adresowy, pokazujący osiem najczęściej odwiedzanych stron, aby rzekomo ułatwić nawigację w przeglądarce… Hmm… co to jest osiem stron? Gdy korzysta się z przeglądarki pół dnia, ma się posegregowane zakładki w grupach, osiem zakładek, to zaledwie 1/4 jednej z moich grup. Rzecz kompletnie zbędna, jak dla mnie.
Z pomocą jak zwykle w takich sytuacjach przychodzi strona zaawansowanych ustawień: about:config. Wpisujemy więc w oknie adresowym: about-config i w polu wyszukiwania wstukujemy:

  • browser.urlbar.openViewOnFocus
  • browser.urlbar.update1
  • browser.urlbar.update1.interventions
  • browser.urlbar.update1.searchTips

Przy wszystkich tych opcjach zmieniamy wartość z “true” na “false” i… gotowe!  Po restarcie Firefoxa cieszymy się starym dobrym paskiem adresowym…

 

Convert – “sklejaj” swoje screeny i zdjęcia!

 

screenshoty połączone wertykalnie przy pomocy polecenia: convert

Czasem chcielibyśmy połączyć w jednym pliku kilka screenshotów, aby pokazać nasz pulpit w wersji clean – bez otwartych okien i dirty – z GUI / CLI aplikacjami, albo z kilku[nastu] okien konfiguracyjnych danej aplikacji zrobić swoisty tutorial i w jednym rzędzie zaprezentować proces ustawień, bez straty jakości plików graficznych. Możemy również zapragnąć połączyć nasze zdjęcia sprzed 5, 10 i 15 lat, by pokazać naszej drugiej połówce jak pięknie się starzejmy :D
W tym celu możemy wykorzystać konsolowe narzędzie o nazwie convert. Jest to  “gadżet” funkcjonujący w ramach pakietu imagemagick, zatem instalujemy go najpierw:

  • $ sudo apt install imagemagick

Następnie otwieramy terminal i wchodzimy w lokalizację z fotami / screenami, które chcemy połączyć:

  • cd ~/moje_foty

Składnia polecenia dla połączenia ze sobą kilku plików graficznych wertykalnie, wygląda tak:

  • convert -append 1.jpg 2.jpg 3.jpg 123.jpg

gdzie 1.jpg, 2. jpg… itd. to nazwy kolejnych plików, które chcemy połączyć “w pionie”, a 123.jpg, to nazwa pliku wyjściowego, a więc tego, który pojawi się jako efekt “sklejenia”. W praktyce wygląda to tak, jak na screenie powyżej (z lewej). Natomiast polecenie ze zmienną +append łączy nam wybrane pliki horyzontalnie:

  • convert +append 1.jpg 2.jpg 3.jpg 123.jpg

Jeżeli zechcemy zmniejszyć / zwiększyć nasz wyjściowy obrazek (lub jakikolwiek inny), możemy to zrobić procentowo, lub podając konkretną rozdzielczość przy zmiennej resize:

  • convert -resize 30% plik-oryginalny.jpg plik-wyjściowy.jpg
  • convert -resize 800x600 plik-oryginalny.jpg plik-wyjściowy.jpg

Inne ciekawe opcje znajdziecie w manualu:

  • $ man convert

 

Gogh – upiększamy swój terminal

 

Jeśli wśród was są użytkownicy takich terminali jak: gnome-terminal, tilix, panthenon-terminal, albo xfce4-terminal, możecie w mega-prosty sposób powiększyć ilość kolorystycznych schematów w swojej konsoli. Jak przydatne są kolory w terminalu, wie każdy, kto używa go na codzień.
Gogh, to rozwiązanie idealne dla tych, którym nie chce się samemu ślęczeć nad tworzeniem kolorystycznej palety w terminalu. Rozwiązanie jest banalne. Otwieramy jeden z w/w terminali (tylko one, póki co, są wspierane) i wpisujemy (jako normalny user, $):

  • $ bash -c "$(wget -qO- https://git.io/vQgMr)"

Pojawia się nam logo “Gogh” wraz z listą 190 schematów kolorystycznych – ich podglądy znajdziecie znajdziecie na stronie projektu (posegregowane w grupach: dark i light)… Wybieramy te schematy, które nas interesują i wpisujemy ich numery w ostatniej linii w terminalu, po wstukaniu powyższej komendy. ENTER i… po restarcie terminala znajdziemy w ustawieniach wszystkie nowo zainstalowane motywy.

 

Gogh – zmień kolorystykę swojego terminala

 

Gdy wrzuciłem link do Gogh’a na Reddit, w komentarzach pojawiły się dwa ważne, przeciwstawne głosy. Jedni bili na alarm w związku z niekontrolowaną ingerencją kodu z trzecich źródeł w nasz komp, a inni przypominali, żeby każdy przypadek traktować indywidualnie i nie histeryzować przesadnie.
To kurewsko ważna sprawa dla każdego usera Linuxa! Zauważcie, że Gogh instaluje swoje schematy w waszym terminalu bez potrzeby wchodzenia na konto root’a (więc zgadzacie się na ich instalację nie jako administrator systemu, ale jako zwykły user), więc w gruncie rzeczy “obcy” kod ma dostęp do waszego komputera, co w teori jest potencjalnie niebezpieczne z punktu widzenia zawartości owego kodu. Tutaj oczywiście mamy do czynienia ze zwykłymi zmianami w kolorystyce terminala, więc powinniśmy w jakimś stopniu zaufać twórcy, że jego kod jest “czysty” – zresztą gdyby było inaczej, jakiś hacktywista na pewno by to odkrył i społeczność linuxowa błyskawicznie dowiedziałaby się o tym. Pamiętajcie, że należy po prostu być ostrożnym, nie zapominając o tym, że zaufanie to jednak ważny aspekt w etycznej “otoczce” wolnego oprogramowania.

 

bashtop – “wypasiony” monitor systemu dla CLI

 

mój bashtop

Monitorów systemu działających w linii poleceń  jest naprawdę sporo – do wyboru do koloru. Kiedyś był top, potem ktoś zechciał podrasować ten projekt i stworzył htop (który cały czas cieszy się dużą popularnością – sam go często używam) i wiele innych konsolowych aplikacji monitorujących działanie poszczególnych komponentów naszego systemu.
bashtop, to nie tylko funkcjonalny, ale i naprawdę ładny monitor systemu. oprócz swojej przydatności prezentuje też wartość estetyczną – zajebiście komponuje się wśród innych aplikacji CLI (command line interface)… mamy do wyboru kilka tematów kolorystycznych, więc bez problemu dostosujemy bashtop do wyglądu naszego systemu. Polecam wypróbować :)

 

Linux jest właśnie dla ciebie!

Podziel się:
0Shares

Tak już mam – nie jestem w stanie wytrzymać zbyt długo bez grzebania w kompie. Linux1Nie używam spolszczenia tego słowa. Uważam, że oryginalna pisownia jest o niebo lepsza. Mimo tego słowo “Linuks” zaskakująco szybko przyjęło się w Polsce. uzależnia i jest to jedno z najbardziej fascynujących uzależnień, z jakim można się zetknąć. Jedno jest pewne: Linux zmienia na zawsze podejście do komputerów, oprogramowania i do wolności w przestrzeni internetowo-informatycznej i robi to tak niepostrzeżenie, że nawet osoby kompletnie nie siedzące w tematach kompowych poszerzają swoje spektrum, zaczynają patrzeć inaczej na wiele spraw…

Piszę o tym dlatego, że zmiana pewnych przyzwyczajeń w naszym podejściu do komputerów i internetu leży w zasięgu ręki każdego / każdej z nas! Bez wielkiego wysiłku możemy ułatwić sobie życie, a przy okazji zacząć bardziej świadomie korzystać z dobrodziejstw IT, wystrzegając się jednocześnie potencjalnych niebezpieczeństw.
Jako że teraz mam na laptopie zainstalowaną jedną z najpopularniejszych dystrybucji Linuxa, uznawaną jednocześnie (słusznie zresztą) za user friendly, postaram się jakoś w skondensowanej formie przekonać was, że małym nakładem pracy można ulepić sobie ładny, solidny, bezpieczny i… wolny system operacyjny.

Linux Mint, bo o nim mowa, w rankingu znanej strony o dystrybucjach Linuxa i o systemach BSD – DistroWatch, plasuje się aktualnie na trzecim miejscu pod względem popularności wśród wszystkich userów Linuxa (na drugim miejscu mamy distro Manjaro, a na pierwszym MX Linux). Mint swoją popularność zawdzięcza niezwykle przyjaznemu interfejsowi, stabilności i niezawodności w działaniu. Oprócz tego Linux Mint jest nawet w domyślnych ustawieniach, bezpośrednio po instalacji, po prostu ładnym systemem operacyjnym. Distro to bazuje na Ubuntu i Debianie, a zatem jego głównym walorem jest system zarządzania pakietami .deb, które są jednym z wygodniejszych rozwiązań w materii instalacji oprogramowania w świecie Linuxa.
Tyle w ogromnym skrócie nt. pochodzenia “miętowej” dystrybucji Linuxa. Osobiście preferuję Debiana, który jest jedną z najdłużej istniejących i jedną z najpopularniejszych dystrybucji. Debian jest praojcem mnóstwa innych dystrybucji, które na nim bazują, dzięki temu, że kod źródłowy jest wolny i otwarty i każdy może go wykorzystywać do swoich celów w ramach licencji GPL (General Public License). Debian, to również Umowa Społeczna, czyli zbiór pewnych zasad, jakimi kieruje się społeczność współtworząca tą dystrybucję Linuxa – dla mnie, jako dla anarchisty, umowa ta ma dosyć spore znaczenie.

Dlaczego więc wybrałem Minta, a nie Debiana? Kiedy sprawiłem sobie swojego Della, miałem koszmarnie mało czasu na cokolwiek, tym bardziej na poinstalacyjną konfigurację systemu. Debian nie jest w gruncie rzeczy skomplikowaną dystrybucją, ale wymaga jednak trochę pracy i konfiguracji bezpośrednio po instalacji, zwłaszcza że ja jestem zwolennikiem niestabilnej wersji Debiana, zwanej Sid2Debian pojawia się zawsze w czterech wersjach: Stable, Testing, Unstable, Experimental. W pierszej, stabilnej wersji znajdują się wyłącznie przetestowane i sprawdzone pakiety oprogramowania, nad którymi nie są prowadzone prace. Druga wersja, testowa, to wersja z pakietami, które wciąż podlegają aktualizacjom. Trzecia wersja, to wersja niestabilna, kapryśna i ryzykowana w użytkowaniu, ale za to z najświeższymi pakietami, które dopiero co pojawiły się w repozytoriach. Wersja eksperymentalna w zasadzie używana jest wyłącznie przez deweloperów i testerów Debiana, nie nadaje się ona raczej do biurkowej pracy w domu. Kolejne wydania noszą nazwy będące imionami bohaterów kreskówki Toy Story, a wersja niestabilna nosi zawsze nazwę Sid, a gałąź niestabilną niemal zawsze trzeba dopieścić i nieco “uczesać”, żeby system nie wysypał się nam przy okazji kolejnej aktualizacji.
Wybór padł na Minta, albowiem bezpośrednio po instalacji wystarczy jedynie zaktualizować system i ewentualnie pobawić się w ustawieniach wyglądu i… voilà! Mamy do dyspozycji system operacyjny + kilkadziesiąt gotowych do użytku aplikacji! Przeciętny użytkownik komputera, korzystający z netu, oglądający youtube, używający pakietu biurowego tak naprawdę nie musi już doinstalowywać niczego. System na starcie jest gotowy do działania.

Każde nowe wydanie Minta, to trzy środowiska graficzne do wyboru. Linux, w przeciwieństwie do Windowsa, oferuje pokaźny wybór rozwiązań wizualno-graficznych. To jak wygląda twój system zależy praktycznie wyłącznie od twojej wyobraźni. Możesz wybrać wydanie z domyślnymi środowiskami: Mate, Cinnamon i XFCE. Każde z nich wygląda nieco inaczej, każde ma plusy i minusy. Osobiście polecam XFCE, bowiem jest ono lekkie, konfigurowalne, nie obciąża zbytnio kompa.3Rzecz jasna możemy potem zainstalować jakiekolwiek inne środowisko graficzne (lub menadżera okien), jeśli te oferowane przez twórców danej dystrybucji nie spełniają naszych oczekiwań.

 

Linux Mint 19.3 Tricia bezpośrednio po instalacji. Dwa środowiska graficzne: Cinnamon (po lewej) i XFCE (po prawej).

 

Mint jest mega-przyjazny dla nowego użytkownika, zwłaszcza dla newbies, dla których jest to pierwszy Linux w życiu. Intuicyjna obsługa, łatwa aktualizacja systemu i aplikacji4W Linuxie zainstalowane aplikacje aktualizuje się wraz z całym systemem. Jest to bardzo wygodne, albowiem mamy zawsze najświeższe wersje zarówno jądra systemu, poszczególnych komponentów systemowych, jak i programów, których używamy. sprawiają, że praca na Mincie przynosi dużo satysfakcji i szybko wciąga w świat wolnego oprogramowania.

Pamiętajcie, że Linux, to przede wszystkim społeczność. W odróżnieniu od Windowsa, Linux nie jest tworzony “w ukryciu” przez jakąś pieprzoną korporację, ale każdy komponent systemu i to, co otrzymujemy w formie gotowej do działania dystrybucji jest efektem pracy deweloperów, wolontariuszy i zapaleńców, którzy robią to za darmo, dzieląc się owocami swojej pracy z całym światem. Dlatego też każda dystrybucja Linuxa posiada rewelacyjne wsparcie w postaci społeczności użytkowników i o każdej porze dnia i nocy znajdziecie pomoc w rozwiązaniu problemów ze swoim systemem. Wystarczy wejść na dane forum, stronę wiki, na youtube, na kanał IRC i ktoś zawsze wam pomoże!

To, co znajduje się w bebechach waszego kompa/laptopa, powinno zależeć od was samych. Z Linuxem to wy decydujecie, jakiego oprogramowania używacie, a jakie jest wam zbędne. To jak wygląda wasz system jest wynikiem waszych działań, To, czy wasz komp jest przyjazny, czy nie zależy od was i tylko od was.
Poniżej wrzucam moje screeny. Mój Linux Mint wygląda diametralnie różnie od domyślnej wersji po instalacji, bowiem takie właśnie miałem widzimisię. Na początku po prostu dostosowałem sobie wygląd domyślnego środowiska graficznego Cinnamon, pod własne potrzeby, zgodnie z własnymi jazdami estetycznymi. Efekt był taki:

 

Linux Mint | Cinnamon

 

Cinnamon, podobnie jak inne środowiska graficzne, oferuje spore możliwości konfiguracyjne, ale jednocześnie obciąża działanie kompa. To, co widzicie powyżej jest efektem “klikanego” dostosowywania wyglądu; używałem tutaj wyłącznie graficznych narzędzi jakie dostarcza mi Mint i poszczególne aplikacje. Doskonałą alternatywą dla DE (desktop environment) jest WM (window manager). Menadżery okien, to lekkie, szybkie i efektywne “maszynki” do poruszania się po waszym pulpicie, czy raczej po pulpitach5 W Linuxie standardem są wirtualne pulpity, których ilość zależy od waszych potrzeb. Sam obecnie korzystam z dziewięciu pulpitów, dzięki czemu praca na kompie jest o wiele bardziej wygodna i przejrzysta.. Jednym z moich ulubionych menadżerów okien jest Openbox. Cechuje go przejrzystość, prostota, minimalizm i super funkcjonalność. Wszystko zależy od tego, jak sami skonfigurujemy swój WM. Openbox wymaga jednak sporo cierpliwości dla początkujących userów Linuxa; wiele elementów tego menadżera musimy skonfigurować bez pomocy “klikaczy” – zaczynamy wtedy przygodę z konfigurowaniem naszego systemu z poziomu plików, których edycja powoduje zmianę wyglądu naszego pulpitu. Mój aktualny pulpit z Openboxem wygląda tak:

 

Openbox i Tint2 (status bar)
Openbox – bashtop (monitor systemu), Nitrogen (menadżer tapet)

 

i3wm – plik konfiguracyjny w edytorze tekstu vim

Jednak moja największa miłość w Linuxie, to TWM – tiling window manager. To rodzaj menadżera okien wykorzystujący całą przestrzeń pulpitu, idealny dla aplikacji tworzonych pod interfejs z linią poleceń, czyli pod terminal (konsolę) – podstawowe narzędzie z jakim zetkniecie się po instalacji Linuxa6Terminal jest tym, czego panicznie boją się newbies, terminalem doświadczeni userzy Linuxa straszą tych początkujących :D Tak naprawdę terminal jest rewelacyjnym narzędziem służącym do administracji systemem, do obsługi wielu procesów, czy jako interfejs aplikacji..
TWM charakteryzują się tym, że nawigacja w ich obrębie odbywa się głównie przy pomocy skrótów klawiszowych, niezwykle rzadko używa się w nich myszki / touchpada. Do najpopularniejszych menadżerów tego typu należą m.in.: AwesomeWM, dwm, bspwm, i3wm, i3-gapes, Xmonad, spactrwm, Ratpoison i wiele innych. Konfiguracja tych menadżerów odbywa się wyłącznie “ręcznie”, gdyż nie posiadają one graficznych narzędzi do konfiguracji – tutaj liczy się prostota, efektywność w działaniu, przejrzystość składni plików, w których sami wprowadzamy zmiany. Użytkownicy TWM piszą rozmaite skrypty, które dodają funkcjonalności i sprawiają, że nawigacja po takim menadżerze – gdy człowiek oswoi się z nim i pozna wszystkie skróty klawiszowe – jest o niebo wygodniejsza, aniżeli przy pomocy myszki (sic!).
Niegdyś byłem zakochany w AwesomeWM, naprawdę funkcjonalnym menadżerze napisanym w języku lua, używałem go kilka lat, ale poznałem i wypróbowałem i3. Od tamtej pory, mimo, że zdarzało mi się używać inne TWM-y, pozostaję wierny i3 i polecam go wszystkim!!! Poniżej screeny mojego aktualnego pulpitu z i3wm… Tak wygląda obecnie mój Linux:

 

i3wm – terminal + neofetch
i3wm – bashtop, ranger (menadżer plików), sxiv (przeglądarka obrazów), ufetch

 * * *

Z doświadczenia wiem, że jedni użytkownicy Linuxa, przechodząc np. z Windowsa do nowego systemu, korzystają wyłącznie z domyślnych ustawień i ich jedyną ingerencją w swój nowy system jest zmiana tapety, czy koloru ikon / okien. Po prostu cieszą się oni stabilną pracą kompa i nie zawracają sobie głowy grzebaniem w systemie. Inni, wręcz przeciwnie, zainteresowani możliwościami swojego nowego systemu operacyjnego, starają się dowiedzieć o nim jak najwięcej, próbują zmieniać to i owo, eksperymentować (część z nich zachęcona rozpowszechnioną w środowisku linuksiarzy opinią, że ciężko jest zjebać Linuxa :D), gromadząc jednocześnie nową wiedzę.
Nie należy wartościować obu tych grup użytkowników, uważając, że jedna jest lepsza od drugiej (nawet jeśli niektórzy użytkownicy np. Gentoo mówią inaczej :D żart, ofkorzzz…). Ja jednak przed wieeeeelu laty, gdy po raz pierwszy zainstalowałem Linuxa, postanowiłem zostać częścią tej drugiej grupy. Jako typowy newbie przeszedłem drogę przez mękę, dostając zjeby na różnorakich forach i kanałach IRCa, gdzie zadawałem głupie jak na początkującego pytania. W konsekwencji jednak z idioty, który wcześniej na Windowsie potrafił tylko korzystać z Worda i (po pojawieniu się internetu) z Opery, który nie miał zielonego pojęcia o instalacji czegokolwiek na kompie, nie wspominając o instalacji systemu, o partycjach na dysku itp. – z takiego niezbyt kumającego temat bałwana, “przepoczwarzyłem się” w linuksoida, który coś tam kuma w obrębie wolnego oprogramowania :D

Oczywiście wiele jeszcze przede mną i nie zamierzam osiadać na laurach. Niedawno wróciłem do rewelacyjnego edytora tekstu jakim jest Vim. Chcę też lepiej poznać CSS i HTML, no i oczywiście zacząć naukę Pythona – jednego z języków programowania… A pomyśleć, że kiedyś kumpel instalował mi Windowsa, a ja bałem się w nim nawet zmieniać wygląd, żeby czegoś nie spierdolić :D

Instalujcie Linuxa na swoich kompach! Przede wszystkim dlatego, że jest o niebo bezpieczniejszy, aniżeli Windows, jest do bólu przystosowany do indywidualnych potrzeb i to my jesteśmy panami swojego kompa, nie zależąc od widzimisię jakiejś pieprzonej korporacji. Bo Linux, to wolność i świadome korzystanie z zasobów oprogramowania i internetu!
Nie wrzuciłem tutaj tych wszystkich screenów [wyłącznie] dlatego, by szpanować :D Chciałem wam pokazać, że Linux, to mega-różnorodność – dla każdego coś, co siądzie mu najbardziej! Poza tym wiele inspiracji znajdziecie na Reddicie, w dwóch miejscach: r/unixporn i r/dekstops – to tam ludzie z całego świata chwalą się screenami ze swoich desktopów, w większości linuxowych, chociaż znajdziecie tam i maca i widnę… Wygląd, to nie wszystko, ale ma jednak jakieś tam znaczenie i jest w jakimś sensie odbiciem naszych gustów i estetycznej wrażliwości.

Jeśli kogoś z was zainteresowało to, co tutaj popełniłem – służę ewentualną pomocą przy wyborze i instalacji Linuxa. Kontakt ze mną: poprzez IRC, Jabbera/XMPP, chat w Telegramie, bądź email – wszystkie namiary na stronie “o mnie”

 

 

Pygmynote – kolejny smaczek dla maniaków konsoli…

Podziel się:
0Shares
Długi czas szukałem w czeluściach netu czegoś, co swoją funkcjonalnością przypominałoby Osmo, czyli lekki organizer zapewniający obsługę podstawowych zadań, jak: spotkania, czyjeś urodziny, adresy, rzeczy do zrobienia, etc. Chodziło mi jednak o coś, co będę mógł działać w konsoli. Po wielu próbach, poddałem się, nie znajdując takiego cuda.
Szczęśliwie dla mnie ktoś na blogu anonimowo przesłał mi nazwę skryptu napisanego w Pythonie, spełniającego dokładnie moje oczekiwania. Zwie się to pygmynote i jest naprawdę świetnym, mega-lekkim i użytecznym narzędziem. Co trzeba zrobić, by używać pygmynote? Wystarczy ściągnąć paczkę ze strony domowej projektu, rozpakować ją w dowolnym miejscu w katalogu /home i… uruchomić skrypt w konsoli, poleceniem:

$ python pygmynote.py 

(oczywiście w lokalizacji gdzie znajduje się rozpakowany skrypt). Skrypt uruchamia się z następującą informacją:

Pygmynote is ready. Pile up! 2010-03-14

:
Po wpisaniu “h” pojawia nam się menu z dostępnymi opcjami pygmynote. Poniższy zrzut dostatecznie dobrze obrazuje ascetyczność, ale i dosyć duże możliwości jak na konsolowy organizer. Tworzenie wiadomości i przypisywanie ich pod określone tagi, oraz dodawanie zdarzeń dziennych, to wystarczające, by dowolnie tworzyć bazę adresów, przypomnienia czy co tylko się nam zamarzy.
Tak więc pygmynote zastąpił mi Osmo. Oczywiście skrypt można ustawić jako wykonywalny i dodać do autostartu, dzięki czemu po włączeniu kompa mamy wgląd w to, co mamy do zrobienia. Żadnych gadżetów graficznych – tylko to, co absolutnie konieczne :)


Konsola/terminal – cacko Linuxa

Podziel się:
0Shares
Konsola jest jednym z najpotężniejszych i najbardziej przydatnych narzędzi systemu Linux. Każdy, kto po raz pierwszy styka się z Linuxem, musi wcześniej czy później kliknąć ikonkę “Terminal” i tym oto sposobem otwiera się przed nim ocean możliwości, jeśli chodzi o pracę na Linuxie, konfigurację systemu, naprawianie błędów, rozrywkę, funkcjonalność mnóstwa programów i aplikacji.
Terminal służy do pracy na Linuxie w trybie graficznym. Dzięki niemu, instalujemy/usuwamy aplikacje (w Debianie, to narzędzia apt i aptitude), kontrolujemy pracę naszego komputera (m.in. top), montujemy dyski i urządzenia przenośne  oraz partycjonujemy dyski (mount, fdisk, cfdisk),  edytujemy pliki tekstowe (vim, gvim), przeglądamy internet (links, elinks, links2), komunikujemy się z innymi (ekg – konsolowy klient Gadu-Gadu, irssi – tekstowy klient IRC + wiele innych), słuchamy muzyki (moc, mp3blaster) – innymi słowy, robimy wszystko, co można robić w środowisku graficznym z okienkami, ikonkami i “klikaniem”.

Terminal (konsola) początkowo wydaje się przerażający. Po jego włączeniu wita nas mało mówiąca linijka ze znakiem zachęty – w moim przypadku (zrzut powyżej).

I co teraz? Możliwości terminala są olbrzymie – od prostych działań administracyjnych typu sprawdzenie pakietów oprogramowania, poprzez administrowanie dyskami, konfigurację internetu, po zaawansowane działania edytorów tekstu (vim) i konwerterów video  (mancover).
Najpierw musimy oswoić się ze specyfiką komend, zmiennych i stałych w UNIXie. Dzięki tym uniwersalnym komendom i ich przyswojeniu, jesteśmy w stanie obsłużyć KAŻDĄ dystrybucję Linuxa. Oprócz tego, poszczególne dystrybucje posiadają swoje własne polecenia (np. inne dla Debiana, Slackware czy OpenSuse). Wydaje się to mocno skomplikowane, ale po liźnięciu tematu, poszperaniu po forach linuxowych i przeczytaniu co nieco, posiadamy możliwość szybkiego i efektywnego administrowania naszym Linuxem.

Wiele osób marudzi, że obsługiwanie komputera przy pomocy tekstowych komend jest bardziej czasochłonne, niż proste kliknięcie w ikonę danego programu. Nic bardziej mylnego!  Z czasem przekonałem się, że np. instalowanie pakietów przez polecenie apt-get install w terminalu jest krótsze, niż otwarcie w GUI (środowisku graficznym) Synaptica i instalowanie programów. Aplikacje konsolowe działają szybciej, pożerają mniej zasobów systemowych.

Na codzień używam konsolowego odtwarzacza muzyki moc, do rozmów na GG służy mi ekg, do pracy z plikami korzystam z menadżera mc. Strony internetowe przeglądam w terminalu dzięki links, zarządzam procesami systemowymi w htop itd. itd. Istnieje mnóstwo narzędzi konsolowych i programów. Myślę, że większość użytkowników Linuxa, po zapoznaniu się z konsolą, staje się jej zagorzałymi zwolennikami, czy wręcz maniakami.
Konsola ma też ogromnie ważną zaletę: w sytuacji, gdy siądzie nam środowisko graficzne, zawsze mamy możliwość naprawy tegoż właśnie w trybie tekstowym – to nie do przecenienia!
Ja używam terminala/konsoli każdego dnia i nie wyobrażam sobie Linuxa bez tego cacka. Kiedyś na jakimś linuxowym blogu, jedna z uzytkowniczek Ubuntu napisała tekst pt: Konsola mnie podnieca :) Widać więc, że to narzędzie wywołuje dosyć silne emocje :D